1

2

3

4

5

 

Czasami warto zajrzeć do księgarni

Niekiedy będąc rodzicem warto jest zainwestować w kilka książek, które pomogą w rozwiązywaniu problemów wychowawczych z własnym dzieckiem. Oczywiście na rynku książkowym, można znaleźć rozliczne poradniki z tej tematyki, jednakże nie wszystkie są trafione. W rzeczywistości większość ludzi pisując poradniki bierze wyrywkową wiedzę, która nie przydaje się w rozwiązaniu poważniejszych problemów. Wychowanie dziecka nastręcza rozlicznych trudności, Doprowadza do tego, ze rodzic stara się za wszelką cenę ukształtować osobę podobną jemu, zapominając o potrzebach dziecka. Nie można liczyć na to, ze uda się wychować dziecko bez porażek. Jednak na rynku od wielu lat jest dostępna książka na temat wychowania bez porażek. Psycholog, który ją napisał posiada wieloletnie doświadczenie w tej materii. Nie tylko pracował z dziećmi i młodzieżą w różnych placówkach, ale także sam posiada własne dzieci. Na własnych doświadczeniach zbudował kilka metod, które ułatwiają wychowanie dziecka. Stąd kupując tę pozycję książkową ma się zupełną pewność, ze nie są przykłady wyssane z palca, a rzeczywista relacja i możliwość rozwiązania problemów wychowawczych z dzieckiem. Jest wiele poradników, ale dobrze jest korzystać ze sprawdzonych i polecanych przez rodziców, którym książki te pomogły w wychowaniu dzieci.

Nie tylko nakazy i zakazy

Wychowanie dzieci nie powinno odbywać się tylko wokół stawiania nakazów i zakazów. Stanowią one to, ze maluch będzie czuł się bezpiecznie wiedząc, co może robić, a czego nie. Jednak każdy rodzic powinien wytłumaczyć swojemu dziecku, dlaczego tak jest. Takie reguły, które są ściśle określone i mają na celu budowanie granic w przestrzeni poruszania się w życiu, powodują to, ze dziecko czuje się bezpieczne. Jednak zawsze musi wiedzieć, dlaczego coś jest zabronione, a coś innego nie. W ten sposób nie będzie starać się łamać ich, gdyż znać będzie konsekwencje, które wynikają z pewnych zachowań. Oczywiście każdy człowiek uczy się także dzięki doświadczeniu własnemu, które zdobywa. Stąd też konieczność tego, że łamie się pewne ustalenia, aby przekonać się o konsekwencjach, które z nich wynikają. Jest to naturalne. Dlatego wychowując dzieci trzeba pamiętać o naturalnych skłonnościach każdego do tego, aby poznać i przekonać się o czymś, na zasadzie własnych doświadczeń. Niekiedy bardziej opłaca się to, aby dziecko samo przekonało się o pewnych sytuacjach i wynikających z nich trudności. Warto być wtedy w pobliżu, aby móc wyciągnąć pomocną dłoń. Nie zawsze same nakazy i zakazy okażą się skuteczne. Wychowanie dzieci nie jest procesem łatwym i krótkotrwałym, wręcz przeciwnie. Należy o tym pamiętać.

Odpowiedzialność w wychowaniu dziecka i w wyznaczaniu granic

Wychowanie dziecka ma mu zapewnić poczucie bezpieczeństwa, dać wiarę w to, że jest kochane przez swoich rodziców i chronione. O miłości można zapewnić swoje dziecko na wiele sposobów. Z pewnością nie koniecznie wiąże się to z kupowaniem drogich prezentów i zabawek, ale przede wszystkim z okazywaniem własnej troski i zainteresowaniem tym, co dziecko przeżywa. Na wychowanie dzieci należy poświęcić cały swój wolny czas. Tak naprawdę przytulając je, bawiąc się z nimi, ale także karząc za przewinienia lub nakazując wykonanie określonych czynności, zapewnia się swoje dziecko o uczuciu do niego, oraz daje informacje na temat tego, ze zależy na jego bezpieczeństwie. Maluch, który ma jasno określone granice własnej przestrzeni i wie, co może robić, a czego nie. Wbrew pozorom czuje się bezpiecznie. Oczywiście dziecko, któremu raz się zakazuje, a następnie pozwala robić wszystko, na co ma ochotę. Nie jest szczęśliwe. Jego granice są nieokreślone, chwiejne i zbyt zmienne, aby zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa. Konsekwencja w wychowaniu ma nie tylko zapewnić sukcesy w wychowaniu dzieci, ich rodzicom, ale głównie dać poczucie bezpieczeństwa podmiotom wychowania. Należy pamiętać o tym, że każdy lubi wiedzieć dokładnie, co może robić, a czego nie. W takim świecie czuje się bezpieczny. Stąd też rodzice winni wyznaczać granice.

Porażka w wychowaniu jest nieunikniona

Jeżeli kiedyś ktokolwiek spotkała rodzica, który twierdzi, że wychowanie dzieci przebiegało bez porażek. To jest to nie możliwe. Tak naprawdę każdy rodzic popełnia błędy wychowawcze i dość często ponosi porażki. Nie ma ludzi, którzy się nie mylą, a ich dzieci nie sprawiają trudności wychowawczych. Wszystko zależy od tego, jakie podejście ma się do własnych dzieci. Oczywiście większość rodziców twierdzi jednogłośnie, że zupełnie inaczej wychowuje się pierwsze dziecko, a zupełnie inaczej kolejne. Jest to już podyktowane doświadczeniem, które zdobyło się na wcześniejszym etapie przy wychowaniu pierwszego dziecka. Kiedy na świat przyjdzie pierwsze dziecko, jego rodzice powinni mieć pełną świadomość tego, że wychowując dzieci poniosą porażki i popełnią milion błędów. Jest to nieuniknione. Jednak należy wiedzieć także to, że z tych błędów wyciągną naukę dla siebie, a z czasem będzie ich coraz mniej. Oczywiście z każdym etapem życia dziecka będą pojawiać się nowe wyzwania i tak naprawdę nowe błędy i porażki. Jednak nie należy się załamywać. Wychowanie dzieci jest procesem, który przebiega trwale Nawet, jeżeli coś się nie uda, nie trzeba rezygnować, za następnym razem będzie lepiej. W wychowaniu liczy się konsekwencja, cierpliwość, przemyślenie swoich oczekiwań i błędów, analiza sytuacji i opanowanie.

Wiem, czego się spodziewam

Każdy rodzic chciałby odnieść na polu wychowania dzieci same sukcesy. Jednak niestety żaden nie może powiedzieć, że nie odnosił w tym zakresie porażek. Tak naprawdę wchodzenie w interakcje z drugim człowiekiem zawsze jest obarczone tym, że można ponieść klęskę. Tym bardziej relacje z własnym dzieckiem, które niekiedy rodzice pragną uformować na własną modłę. Tak naprawdę zapominają niekiedy o tym, że jest to indywidualna jednostka, która myśli i ma niekiedy inne doświadczenia niż oni sami. Stąd też wychowanie dzieci nie powinno polegać tylko na ich kierowaniu i karaniu, kiedy sprzeciwiają się rodzicom. Dziecko powinno mieć wsparcie w swoich rodzicach i wiedzieć, ze zawsze może na nich polegać. Nie zawsze to, że inni będą widzieć w wychowaniu dzieci porażkę, oznaczać będzie ją dla rodziny. Może się okazać, że podejście pełnie ufności z czasem będzie procentować. Faktem jednak jest to, że wychowanie jest procesem. A zatem należy wziąć pod uwagę fakty, na co można się zgodzić w wychowaniu dzieci, a czego zabraniać. Co tolerujemy, a czego nie. Ustalając to z dzieckiem można mieć pewność, że jego wychowanie będzie przebiegać bardziej harmonijnie. Oczywiście należy brać pod uwagę rzeczy nieprzewidziane, do których najlepiej jest się ustosunkowywać od razu, kiedy zaistnieją. Jasne reguły gry zapewnią bezpieczeństwo dziecku i rodzicom.

Moje dziecko jest bardzo agresywne

Coraz częściej mówi się o agresji wśród dzieci. W pracy pedagoga można zauważyć niekiedy spotkania z dziećmi, które są bardziej agresywne w stosunku do otoczenia. Tak naprawdę różnego rodzaju zaburzenia, które powstają w wyniku uszkodzenia niektórych części mózgu, nawet mikrouszkodzenia, powodują zaburzenia zachowania dziecka. Tak naprawdę nie zawsze można to rozpoznać, gdyż dziecko rozwija się normalnie. Z czasem jednak daje się zauważyć problemy z panowaniem nad własnymi reakcjami. Wychowanie dziecka agresywnego nie powinno wiązać się z jego ciągłymi karami. Tak naprawdę, kiedy daje się zauważyć, że takie zachowania odbiegają od pewnych norm, należy udać się po pomoc do specjalistów. Niekiedy rodzice nie będą w stanie pomóc swojemu dziecku samodzielnie. Przykładem zachowań agresywnych, które mogą świadczyć o odstępstwach od normy, jest reagowanie dziecka ponad wszelką miarę na zachowania innych. Nagłe wybuchy złości. Nie umiejętność opanowania się. Konieczność wyładowania własnych frustracji na innych. Problemy adaptacyjne i z podporządkowaniem się wszelkim normom. Demonstrowanie własnej siły. Te zachowania mogą dotyczyć już bardzo małego dziecka. Jeżeli reakcje są przesadzone należy udać się o pomoc do specjalistów. Wychowanie dziecka agresywnego bywa trudne.

Wyzwanie w wychowaniu dwulatka

Nie tylko wiek nastoletni nastręcza rodzicom wielkich wyzwań, ale także okres przejściowy między pierwszym, a trzecim rokiem życia dziecka. Jest to etap, który w literaturze fachowej jest znany pod nazwą bunt dwulatka. Dla jednych rodziców wychowanie dzieci w tym czasie okazuje się prawdziwym wyzwaniem, a inni cieszą się z tego, że jakoś ich pociechy przeszły ten okres bez większych sprzeciwów, czy problemów. Tak naprawdę każdy etap buntu dziecka zależy od jego preferencji charakterologicznych. Czyli cech charakteru, które wskazują na malucha bardziej wybuchowego lub spokojnego. Tak naprawdę każdy rodzi się z pewnymi cechami większej lub mniejszej nadpobudliwości. Z tego też względu bunt dwulatka może przebiegać z większym lub mniejszym natężeniem. Nie trzeba od razu martwić się tym, że w okresie nastoletnim przejdzie się przez jeszcze większe piekło, aniżeli okres dwóch lat malucha. Wychowanie dziecka dwuletniego powinno opierać się na tym, aby umożliwić mu w miarę możliwości zaspokojenie jego potrzeb eksploracji świata. Tak naprawdę bunt wynika z zakazów, które stawia się dziecku, a ono ma zamiar zrobić coś, czego jeszcze nie robiło. Na niektóre zachowania, które tak naprawdę nikomu nie szkodzą rodzice często się nie zgadzają to jest błędem. Ponad to warto także pamiętać o konsekwencji.

Czym skorupka za młodu nasiąknie

Większości problemów wychowawczych z własnym dzieckiem można uniknąć. Tak naprawdę już od samego początku, kiedy na świecie pojawia się mały członek rodziny, jego mama i tata powinni mieć ustalone jasne zasady na każdy okres życia. Oczywiście pierwsze dziecko, zawsze wiąże się z pewnym wyzwaniem. Rodzice uczą się swojej nowej roli. Spotykają z czymś zupełnie nowym, co jest niekiedy prawdziwym wyzwaniem. Wychowanie dzieci jednak jest procesem ciągłym i należy sobie uzmysłowić fakt, że na każdy okres życia dziecka należy być przygotowanym i konsekwentnym. Tak naprawdę zaczyna się już od kilkumiesięcznego dziecka. Można sobie postawić za cel, że dziecko ma spać w swoim łóżeczku, a nie z rodzicami. Jest to pierwszy etap, kiedy uczy się malucha tego, że rodzice mają własną prywatność, a on swoją. Poza tym konsekwencja. Dziecko już na tym etapie zrozumie, że są rzeczy, na które rodzice się nie zgadzają. Oczywiście każdy etap życia dziecka niesie pewne zmiany rozwojowe i zachowania, które się toleruje lub nie. Nie wystarczy posiadać gotowego planu, niekiedy należy się dostosować do zaistniałych sytuacji. Jeżeli chcemy, żeby dziecko coś utrwaliło to je nagradzamy, w przeciwnym razie ignorujemy lub karzemy. Ignorowanie pewnych zachowań także prowadzi do tego, że ulegają one zaniknięciu w czasie.

Problemy wychowawcze z nastolatkiem

Dziecko, które wchodzi w wiek nastoletni staje się niekiedy wyzwaniem dla swoich rodziców. Pojawiają się trudności, których wcześniej nie było. Młody człowiek uważa się już za osobę dorosła, która niestety jest narażona na wiele niebezpieczeństw. Etap dorastania i poznawania świata się jeszcze nie zakończył. Niestety nastolatek jest, jak małe dziecko, które pragnie poznać dużo i szybko, a to niestety nie zawsze jest korzystne dla niego samego. Wychowanie dziecka na tym etapie staje się prawdziwym wyzwaniem. Należy go traktować już, jak osobę prawie dorosła, być przyjacielem, ale także rodzicem, który nadal sprawuje kontrolę. Nie jest to łatwe, nastolatek posiada dużo większą broń do walki z rodzicem niż małe dziecko. Z pewnością może dojść w tym etapie wychowania dziecka do bardziej nieprzewidzianych sytuacji, które sprawią wiele kłopotów. Jednym z nich są ucieczki z domu, próby samobójcze, ignorowanie, wyzywanie i bicie rodziców. Zamykanie się we własnym pokoju, opuszczanie zajęć w szkole. Wchodzenie w konflikt z prawem. Tak naprawdę nastolatek może wracać do domu pijany. Zatem pojawiają się zachowania, z którymi rodzic nie spotkał się wcześniej i niekiedy nie wie, jak ma sobie z nimi radzić. Oczywiście na wszystko potrzeba czasu i przemyślanego planu. Należy także stosować kary i być niebywale konsekwentnym w swoich postanowieniach.

Prawidłowo karać dziecko

Wychowanie dzieci wiąże się także z karaniem ich. Dobrze jest, zatem wiedzieć, jak prawidłowo karać dziecko. Na początku maluch nie kojarzy tego, co zrobił źle. Należy pamiętać o tym, ze kara powinna bezpośrednio nastąpić po zaistniałym przewinieniu. Jeżeli dziecko zrobi coś niewłaściwego, co nie podoba się rodzicom i jest sprzeczne z normami zachowania, należy je o tym poinformować i ukarać. Oczywiście najlepszą forma jest stawianie dziecka w kącie. Na początku trzeba pamiętać o tym, ze kara to jedna minuta na każdy rok życia dziecka. Zatem dwulatek powinien odstać dwie minuty. W tym czasie należy zapewnić spokój maluchowi i uniemożliwić zabawę. Dwie minuty odlicza się wtedy, gdy dziecko wreszcie stanie w kacie. Dobrym sposobem jest także karny jeżyk. Jeżeli nie ma możliwości ukarania dziecka bezpośrednio po zdarzeniu, należy mu o tym przypomnieć w odpowiednim czasie. Jednak ta forma jest odpowiednia u dzieci od czwartego roku życia, kiedy bardziej rozumieją już swoje przewinienia i upływ czasu. Jedno przewinienie winno się równać jednej karze. Błędem rodziców najczęściej popełnianym jest straszenie karą. Dla dziecka już ten etap może stanowić pewnego rodzaju karę. Zatem, jak ma się zamiar ukarać dziecko, to należy wymierzyć mu karę, a nie informować, że nastąpi to za chwilę. Ta chwila niepewności już jest karą.